„Dzieje Tristana i Izoldy” – problem autorstwa utworu
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
„Dzieje Tristana i Izoldy” uważane są utwór zawierający jedną z najpiękniejszych historii miłosnych, jaka kiedykolwiek powstała w literaturze. Na jej ostateczną treść złożyło się wiele talentów twórców, gdyż dzieło powstawało ponad tysiąc lat. Pierwotnie powieść o uczuciu jakie łączyły rycerza Tristana i Izoldę należało do kręgu legend „Okrągłego Stołu”, które poświęcone były królowi Arturowi i jego rycerzom. Powstała w kulturze celtyckiej, wśród plemion zamieszkujących wybrzeża kanału La Manche. Większość badaczy datuje ją na V w n.e., jednak niektórzy uważają, że mogła mieć korzenie przedchrześcijańskie.
W średniowieczu istotnym gatunkiem były opowieści o rycerskich czynach - chansons de geste. Tworzone były przez trubadurów i truwerów, zaś wykonywane przez rybałtów i minstrelów. Dzieła te nie miały autora i były przekazywane z pokolenia na pokolenie, a każdy z odtwórców dodawał coś od siebie, ukazywał własną wersję. Podobnie rzecz się miała do XII wieku z „Dziejami o Tristanie i Izoldzie”, kiedy to spisano pierwsze wersje. Dwie z nich zaginęły, pozostałe zachowały się we fragmentach. Autorem jednej z wersji był truwer Thomas z Anglii normandzkiej, zaś innej Béroul. Na podstawie wersji pierwszego w XIII wieku spisano obszerny poemat w Niemczech, drugi także przekazał twórca niemiecki, ukazała się też wersja francuska prozą. Niewielkie fragmenty utworu zachowały się w innych literaturach.
Znana współcześnie wersja „Dziejów” pochodzi z roku 1900. Jej autorem jest francuski pisarz, krytyk literacki, mediewista i profesor Joseph Bédier. Analizował różne pierwotne teksty, porównywał je, starając się odtworzyć wiernie pełną opowieść o Tristanie i Izoldzie. Korzystał m.in. z wersji Béroula, którą przetłumaczył na współczesny język francuski. Stanowiła ona środkową część dzieła, zaś w oparciu o pozostałe przekazy pisarz dobudował brakujące fragmenty. Aby zachować przekonanie o tym, że opowieść ma wielu autorów na początku każdego z rozdziałów przytacza fragment, z którego czerpał podając, jeśli to możliwe autora.
Hołd dawnym twórcom oddał Bédier w zakończeniu: „Panowie miłościwi! Dobrzy rybałtowie dawnych czasów, Béroul, Thomas i przewielebny Eilhart, i mistrz Gotfryd opowiedzieli tę opowieść dla tych, którzy miłują, nie dla innych. Przekazują wam przeze mnie pozdrowienie”. Na język polski „Dzieje Tristana i Izoldy” przetłumaczył w 1917 roku Tadeusz Boy-Żeleński – krytyk, publicysta i wybitny tłumacz.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   



  Dowiedz się więcej
1  Etos rycerski w „Dziejach Tristana i Izoldy”
2  Obyczajowość średniowiecza w „Dziejach Tristana i Izoldy”
3  Dzieje Tristana i Izoldy - streszczenie



Komentarze
artykuł / utwór: „Dzieje Tristana i Izoldy” – problem autorstwa utworu




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: