Wzorzec parenetyczny miłości fatalnej
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Niewątpliwym sprzymierzeńcem kochanków jest narrator utworu. W opowieści często ujawnia się, kierujący swoje słowa do konkretnej publiczności. Nie jest on obiektywny, często wygłasza zdania oceniające zarówno postaci pozytywne, jak i negatywne. Wybiega w przyszłość (już na samym początku opowieści dowiadujemy się o jej końcu), co świadczy o tym, że w historii Tristana i Izoldy nie są najważniejsze fakty, ale sam charakter uczucia, które ich łączy.

Wydaje się, ze legenda o miłości Tristana i Izoldy poraża przede wszystkim siłą emocji, jakie pojawiają się w obojgu kochankach, tym, że mimo zwątpień pozostali sobie wierni. Dzieło Josepha Bédiera buduje w czytelniku wiarę, że istnieją uczucia tak silne, że nie zniszczy ich nic, ani przeciwności losu, ani ludzka słabość, ani nawet śmierć. Nie dziwne, że do dziś Tristan i Izolda są atrakcyjnym tematem dla artystów. O żywotności legendy świadczą liczne nawiązania, jakie znajdziemy w późniejszej literaturze, jak choćby Tristan 1946 Marii Kuncewiczowej, będący ciekawą próbą przełożenia historii miłości Tristana i Izoldy w realia XX wieku.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka Tristana
2  Motyw władcy w „Dziejach Tristana i Izoldy”
3  Dzieje Tristana i Izoldy - streszczenie



Komentarze
artykuł / utwór: Wzorzec parenetyczny miłości fatalnej







    Tagi: